Brazilië ‘08/’09

Van São Paulo, het hostel, namen we drie metro’s en de laatste bus naar het vliegveld. We waren in een melancholieke bui, en São Paulo huilde met ons mee. De reis was echt voorbij. Op het vliegveld wachtten we. Het duurde lang voordat het check-in bericht op het scherm verscheen. Sterker nog, het verscheen helemaal niet. Navraag leerde ons, dat we op dat moment nog net op de valreep konden inchecken. Easy going!

In het vliegtuig was het weer ouderwets gezellig. Plastic bakjes met eten. Bakjes met plastic eten. Het TV-schermpje met de leuke films. Nee, de vlucht naar Milaan was echt supersnel voorbij. In Milaan nog even inkopen gedaan in de vrije zone, en hup richting Düsseldorf. Een allerschattigst zakenjetje met allemaal zakenmannetjes, minus twee stinkende backpackers dus. Op het mooiste moment staken we de Alpen over, besneeuwd en al. In Düsseldorf waren er de vriendinnen van Anna die ons helemaal naar huis brachten. Ik weet niet hoe Anna het weekend thuis heeft beleefd, maar het onthaal in de Hudsonstraat was super. De fles Cachaça, meegenomen om caipirinha van te maken, was veel te snel op!

En aldus kwam er een eind aan deze reis, en daarmee dit weblog. Bedankt voor het volgen, de leuke commentaartjes en bedankt voor het volgen en de leuke commentaartjes. Hier volgt dan de alleraatste foto, om af te kicken.

Hier speel ik op mijn mondharmonica.

Dit was Olinda, bij Recife.

Hier ben ik zo’n lekkere gebakken maiskolf aan het eten.

Afscheid van Yara, zij ging terug naar São Paulo en wij verder naar Fortaleza.

Dit was bij Barreirinhas, in de rivier richting de zee.

Zo’n 260 kilometer ten oosten van Manaus, aan de rivier Urubu, wat aasgier betekent, was de plek waar wij vier dagen verbleven.

’s Avonds was het pikkedonker, maar gelukkig waren er brandende kaarsjes van dit merk.

Aldaar vaarden wij een aantal keertjes in de kano, en dan mocht de gids roeien. Hier zijn we aan het vissen.

Onze gids had beet. Een lekker katvisje. Smaakte heel goed!

Ja, en toen gingen we de jungle écht in. Delen van de tocht gingen door de lucht, slingerend aan de lianen.

Dit beestje kwam even hallo zeggen.

Na uren gelopen te hebben, kwamen we bij een klein watervalletje aan. Het was heerlijk om even te gaan liggen.

Een nacht hebben we daar doorgebracht. Later hebben we nog op krokodillen gejaagd in het donker, en nog eens gevist. Anna ving het bijzondere linkerexemplaar, ik ving de rechter. M’n allereerste vis ooit!

We waren dus in Santarém, en we dachten dat Yara alweer terug in São Paulo was, maar niks bleek minder waar!

Heel handig was het niet, een tankstation op het water. Je moest er met een bootje heen, verschrikkelijk onhandig..

Alter do Chão, wit strand middenin de jungle. Soms lijkt alles zo logisch.

Met de boot vaarden we de amazone op, van Santarém richting Manaus.

Het was net een boottochtje op de Rijn. Iets groter, dat wel.

De jungletour was een hele toer. Ik dook mijn bed in om een uur of een, en om vijf uur was ik er alweer uit, want we zouden worden opgehaald om half 6. We hadden er zin in. Onze gids was een echte oorspronkelijke indiaan, met jeans en sportschoenen. Zijn engels was formidabel, het ontsteeg ons eigen niveau zodanig, dat we moeite hadden om hem te volgen in zijn portîngles.

260 kilometer van Manaus was het kamp. We deden een heel stuk met de bus en nog een tochtje over de rivier (Rio Urubu) met een speedboat. Het kamp was redelijk primitief, open hutjes waar we onze hangmatten ophingen, een gat in de grond voor de uitwerpselen, en wassen in de rivier. Eerst waren we nogal huiverig voor piranha’s, maar later namen we het niet meer zo nauw met die bijtertjes. De eerste dag hebben we gevist naar piranha’s. Zelf hebben we niks gevangen, maar onze gids, met een erg ingewikkelde naam, ving vier visjes. Later op de avond een goeie snack!

De volgende ochtend was er een kanotocht voor zonsopgang. Zonsopgang in de jungle is indrukwekkend, vooral als het zo flink bewolkt is als het bij ons was. Later die dag was het plan om de jungle daadwerkelijk diep in te trekken en aldaar te overnachten. Ik was helaas mijn schoenen in de bus vergeten, de schoenen die ik speciaal voor dit moment had gespaard al die tijd, de schoenen die eigenlijk al te versleten waren om met goed fatsoen voor de dag te komen. Ik ben gaan improviseren met sokken, slippers en touw, om er maar voor te zorgen dat het allemaal een beetje dicht zat tegen de mieren/termieten. Ik was net klaar, toen de gids met een stel stevige schoenen voor me kwam aanzetten. Ik kon niet weigeren.

De wandeling door het woud, die was zwaar. Met een zware tas met hangmat, deken en nog wat rommel, een fles water in de hand, in een snel tempo, te krappe bergschoenen; erg zwaar. Ik zweette alsof ik na 3 weken vakantie nog even alle plantjes water moest geven en de blaren op mijn hielen en tenen groeide als kolen. Heerlijk was dan ook het gevoel, toen we na drie uur (slechts drie uur, kun je nagaan!) het watervalletje midden in de rimboe bereikten. Onze gids ging meteen aan het werk om onze middagmaaltijd neer te zetten. Die ging erin als zoete koek. Daarna is ie flink aan het kappen geweest om ons een dak boven ons hoofd te geven tegen de regen, en steun voor de hangmatten. Het zag er erg tof uit.

De dag in de jungle, behalve de wandeling er naar toe, ging ontzettend snel voorbij, terwijl we ongeveer de hele tijd in de hangmat lagen. ’s Nachts heb ik prima geslapen, ik moest tussendoor wel even een zwarte panter uit m’n hangmat schoppen, maar de rest geen problemen. De volgende dag, terug over het pad, over tigduizend boomstammen, zwetend alsof we alle wereldzeeën van zout moesten voorzien, net niet vallend in de beekjes die we balancerend over boomstronken trotseerden, kwamen we uitgeput aan bij de kano, die netjes geparkeerd lag met een bak vol water, om ons terug te voeren naar het kamp. Ik was weer ontzettend blij dat de schoenen uit mochten.

We hebben verder nog weer gevist naar piranha’s, we wisten deze keer zelfs ieder een vis te vangen, en die smaakten ook extra goed! Na vier dagen hadden we het wel weer gehad met de jungle, en vooral met de gids, die toch een beetje op onze zenuwen begon te werken. Moe, maar voldaan kwamen we dus gisteravond terugstrompelend het hostel in Manaus binnen. Het vliegtuig naar São Paulo ging vannacht om drie uur, had een uur vertraging; geen oog dichtgedaan vannacht.

Nu zitten we in São Paulo. Yara heeft alsnog een bus weten te regelen naar Belém, dus die zien we niet meer. Vandaag hebben we flink geshopt, morgen ga ik nieuwe schoenen kopen. Een schril contrast met de jungle gisteren nog! Twee uur geleden werden we overvallen door een gigantische natte moesson, het regent nu nog steeds. Overmorgen in de middag naar het vliegveld, daar een paar uurtjes de tijd doden, vliegtuigje pakken naar Milaan, zes uur wachten… tja, en dan is de reis echt voorbij.

Wat een hostel zitten we nu hee! Ze spreken hier engels, dat is toch wel een unicum. Er zijn hier echt bergen engelsen en ze praten allemaal lekker engels en ze lijken allemaal totaal niet verbaasd over het feit dat iedereen engels spreekt. Manaus is echt een toeristentrekpleister, zo blijkt, vanwege de haast verplicht gestelde jungletours, als je in Brazilië komt toeristeren. Gisteravond heb ik zowaar een rondzwervend boek opgepakt en die lees ik nu bijna uit, een sciencefiction over wereldoorlog 3. Daarnaast stond er de hele tijd een TV-kanaal op met engelse films en series. Kortom, gister een erg lui dagje.

Vandaag hebben we onze jungletour geboekt. Uiteindelijk gaan we vier dagen. Morgen worden we om half 6 opgepikt, slapen we drie nachten in een plekje in de jungle, gaan we kanootje varen, piranha’s vissen, dat soort ongein. Het schijnt nu zo rustig te zijn, dat we een gids voor onszelf hebben! Gelukkig praat ie een beetje engels. Maandagmiddag tegen zessen zijn we weer terug bij het hostel, vanwaar we middernacht vertrekken om met het vliegtuig uiteindelijk weer terug naar São Paulo te zoeven. Wellicht in een hostel, anders bij Yara thuis; dat hangt af van het feit of Yara nog naar het Sociale Forum gaat. Oorspronkelijk was dat het plan, totdat de universiteitsbus die georganiseerd zou worden, afgelast werd.

Oh ja, laatste notitie: het is hier warm. En de zon schijnt. Regenwoud, me reet!

Heden zijn wij in Manaus. In Santarém was het kort toeven. Alter do Chão hebben we met een dagtrip afgeraffeld. Het was een klein, heftig toeristisch dorpje, midden in de woeste jungle. Grote, heldere rivier, eilandje d’r in; een plaatje als op een ansichtkaart. Een mooi wit strand, op de achtergrond een bergje, ik waande mij een beetje in een prehistorisch tijdperk, los van de mensen en de strandtentjes om me heen dan.

Die avond heb ik een hele lekkere, gigantische hamburger gegeten. Goed, hij was omgerekend drie euro, maar d’r zaten ook worstjes, een ei, sla, kaas en grillvlees op. De volgende ochtend om half 6 op, uitgecheckt, want vroeg zijn op de boot was een must. Om half 7 hingen onze hangmatten goed en wel. Een mooie boot, luxer dan we ons hadden voorgesteld. De boottocht voer ons langs allerlei bomen langs de amazone. Huisjes met mensen die af en toe netjes terugzwaaien. Koeien in de wei. Zo tegen zonsondergang komen er allerlei beestjes de boot visiteren. Meest verschrikkelijk zijn de vliegende kakkerlakken. Daar ben ik een fobie voor aan het ontwikkelen. Voor de muggen smeren we DEET (bedankt Jan de Boer!), en tegen de kak heb ik twee pilletjes loperamide geslikt. De trip viel alleszins mee, behalve de mensen die je steeds gebiologeerd aanstaren (kromme zin).

Nu dan zijn we in Manaus. Het is inmiddels half 7 ’s ochtends en ik ben nu wel toe aan een douche. Morgen of overmorgen gaan we een jungletour doen, dan gaan we helemaal los en genieten van de muggen en de beestjes en het zweet tot aan je vingertoppen. Foto’s van dit en dat wellicht later.

Vanochtend om 6 uur werd ik uit mezelf wakker. Bizar, maar waar. Vandaag zijn we naar Santarém gevlogen. Na een enerverend ontbijt vroeg op de morgen en op de maag, verplaatsten wij ons richting het vliegveld. Keurig op tijd, maar 20 minuten vertraging. Het was halfbewolkt, ik zat bij het raam, dus dat was heel leuk. De omgeving hier kenmerkt zich door heel veel broccoli doorsneden met bèige rivieren (hele brede). We maakten een tussenlanding in Belém, zonder te veranderen van vliegtuig, vandaag hebben we dus al twee landingen achter de rug.

Het vliegveld van Santerém was muito petit, heel schattig. Ze hadden een miniatuurbagageband, taxi’s die een fortuin eisten voor de rit naar het centrum, en een bus, die maar 80 minuten op zich liet wachten. We besteedden onze tijd aan het verwijderen van de dode velletjes. In de bus dachten we met een busstation te maken te hebben als einddoel, maar de eindhalte bleek het vliegveld zelf te zijn. Na een herkansing, drieënhalf uur na de landing, waren we godzijdank in Santarém downtown. We zitten hier in een hotel, niet bijzonder goedkoop, ook helemaal niet duur. Morgen gaan we bootkaartjes kopen voor naar Manaus (vandaag niet gelukt wegens busperikelen), en een bezoek wagen aan Alter do Chão. Dat laatste was een tip van de moeder van Yara, ik ben benieuwd!

Ja, we hebben nu een hangmat. Een hele mooie, de mijne was met touw 10 euro, best te doen. São Luíz bleek naar mate de week vorderde een levendiger stad, dan op het eerste gezicht onze indruk was geweest. Vorige week zondag vroegen we ons af hoe we in godsnaam deze week zouden overleven, maar achteraf was het een bijzonder weekje erbij.

Het hostel; middenin de oude stad (die elke avond steeds drukker werd). We leerden er vele mensen kennen. Eergisteren kwamen er drie jongens binnen met gitaren, ik heb spontaan met ze meegedaan met hun jam-door-de-stad, dankzij de mondharmonica die ik bij me had. Gitaarspelen ging nog net. De hele week was ik steeds in gesprek met een brit van in de vijftig, die waarschijnlijk ADHD of zoiets had, hij lulde je oren van de kop over de meest triviale dingen die hem overkomen waren die dag. Ik vond hem reuze sympathiek. Daarnaast waren er nog twee paulista’s (mensen uit São Paulo), waarmee ik de dag voordat we naar Lençois gingen nog mee heb doorgezakt. Verder leerden e een hele hoop straatverkopers kennen die allemaal portugees tegen ons praatten.

Van woensdag tot vrijdag blijkt São Luíz gevuld met live muziek. Reggae, popliedjesjazz, maar ook improvisatietrommeljams. Op straat hadden we steeds weer gesprekken met mensen, meestal verkopers van zelfgemaakte siraden, maar ook een keer met een geschiedenisleraar uit Brasiliá, die ons heel veel wist te vertellen over de amazone. Hij sprak nog engels ook. Middendoor het gesprek was er een wildenthousiaste vrouw, oorspronkelijk uit Angola, die ons helemaal wou doordringen van haar fantastische nachtjes uit in - of all places - Hengelo en Enschede.

Op een putdeksel las ik de naam van de stad als São Luíz, waarschijnlijk dan toch de oude spelling. Waarom zouden ze dat toch veranderd hebben?

Allereerst even een notitie terzijde. São Luíz is eigenlijk São Luís. De allereerste keer las ik São Luíz, en dat wilde er niet uit. São Luíz vind ik persoonlijker ook mooier. Zodoende.

Vanaf Fortaleza namen we onze allerlaatste grote busreis met de overmatige air-conditioning. Ik heb mijn muziekleerboek uitgelezen, en ben meteen begonnen aan de het herlezen. Fantastisch, als je zoveel tijd zit te niksen. De laatste dag in Fortaleza kiekten we nog even dit plaatje. Geen strandfoto, want die hebben we al genoeg, maar een heuse cityview.

Op diezelfde dag ben ik royaal ingemaakt door anna met een drietal dozijn pestpotjes. Ik neem echter mijn revanche. Zoals tussen de regels door te lezen valt, was er in Fortaleza anders dan strand weinig te doen. Of het moet gelegen hebben aan het feit dat we eigenlijk al genoeg braziliaanse steden hebben gezien. Dit laatste gegeven ten spíjt, is er toch een ding wat wij maar niet zat worden, namelijk de kokosnoten.

Deze exemplaren waren slechts een real. Een koopje! Aldus de laatste dag in Fortaleza. Toen kwam São Luíz. Op zondag is São Luíz nog meer uitgestorven dan Salvador met kerst. Helemaal níemand op straat. Uitgehongerd zwierven we door de stad, meer een dorp, want de kern is maar klein. Net zoals Salvador, overigens. Uiteindelijk hebben we ons hongerig lot beslecht in een por kilo. Bwaah!

Een ding aan São Luíz, en de omgeving van São Luíz in het bijzonder, is wel echt een belevenis. Aan de kust, strandduinen, 20 kilometer breed, 80 kilometer lang, zand, zand, meertjes, mangrove, een ongelofelijk gezicht; Lençois de Maranhenses. De beddenlakens van Maranho, zo heet deze provincie. Beddenlakens, omdat ze vanuit de lucht daar op lijken. Wij gingen met een tour, en die was ge-wel-dig. 4WD door het gebied, lopen over duinen tot aan de horizon, zwemmen in een meertje midden in die woestenij. De volgende dag met een boottochtje (bleek een snelle boot met 30 km/u) langs de rivier tot aan de kust, fantastisch strand, enfin superlatieven te kort. See for yourself. Kost natuurlijk veel geld, daarom hier enkele foto’s (mede mogelijk gemaakt door yara’s camera!).

Nogmaals, de verrassing was groot, toen die boot ineens plankgas in de hoogste versnelling de natuur zoveel geweld aandeed, door zo asociaal door de mangrove te razen. Het belang van het zwemvest werd me plots heel erg duidelijk!

Bij het strand heb ik me urenlang geweldig vermaakt in de relatief rustige zee en op de zandbanken. Een hele zandbeschaving heb ik weten te creëren, eentje die geen lang leven beschoren was, aangezien de vloed een onverbiddelijke sloper is. Natuurlijk weer eens tot op het bot verbrand, de vellen hangen er weer bij, tijd om weer naar het waterige zonnetje in Nederland te gaan. Nog 2 weken, dan zit het er alweer op. Gelukkig voor die tijd nog de grote, woeste amazonerivier en een jungletour, die we nog moeten regelen. Nu eerst een hangmat kopen voor de boottocht van Santarém naar Manaus…